یعنی الان وقتش شده که مثلا ترسوها بکشم عقب؟

+ یه چیزی هست در من که داره گریه می کنه. وقتی بیرون ساکت میشه صداشو میشنوم.

قصه های جهان محدود نیستن؟ الگوریتم مسخره و شبیهشونو میبینی؟ و بعد رو چیزی غیر از خودت حساب می کنی؟ وای بر تو .

وقتی تو مسیری باشی که همه چیزو در خدمت فهم

و خودت

در بیاری و از همه چیز بخوای به ″آگاهی″ و نور مطلق برسی اشتباه خیلی خیلی ممکن میشه.

همه مون تجربه ی نابود شدن یکی از پایه ی های فکری مون تو چند لحظه رو داشتیم،

وقتی بپرسی بهت میگن بر پایه ی بدیهیاتت برو جلو.

حالا، می بینم که سوادی ندارم که مرکب راهم بشه:)) پای استدلالم هم کوتاه و ضعیفه و راه تو خیلی طولانی و سخت.

و من خیلی ناامیدم:)) خیلی.

چرا وقتی درد هست،حقیقت این قدر نزدیک تر و واقعی تر به نظر میاد؟

من رو فقط ترس، غم و خشم می تونه جلو ببره.